„Bez(do)mnie” -czyli, jak studenci pomagają przejść z bezdomności w „domność”
Multimedialna wystawa, wpisująca się w muzealny cykl rozmów o braku, jest ukoronowaniem kilkumiesięcznej pracy, która połączyła z pozoru odmienne środowiska: studentów architektury z KN Humanizacja Środowiska Miejskiego, działającego na Politechnice Wrocławskiej, doktorantów Uniwersytetu Wrocławskiego oraz słuchaczy Państwowego Studium Kształcenia Animatorów Kultury i Bibliotekarzy we Wrocławiu (SKiBA). Jej kształt jest efektem nawiązania niezwykłej znajomości z mieszkańcami schroniska dla bezdomnych mężczyzn Tow. Św. Brata Alberta we Wrocławiu. Konsultacji, warsztatów, debat i testów z ich udziałem .
Antropolodzy i animatorzy kultury i kierowali procesem współpracy z osobami bezdomnymi, czuwali nad przebiegiem poznania ich realnych potrzeb. Cały pilotażowy projekt został zarejestrowany przez słuchaczy SKiBY. Materiał filmowy i fotograficzny jest integralnym elementem wystawy.
Architekci odpowiadali za stronę projektowo- wykonawczą. Wykorzystując papier jako materiał konstrukcyjny, zaproponowali wyposażenie przestrzeni towarzyszących wychodzeniu z bezdomności: schroniska i mieszkania własnościowego. Prezentują również innowacyjny projekt domu treningowego, który jest wykonany z papieru i uwzględnia fazy wychodzenia z bezdomności.
Prototypy mebli i pierwsze projekty zostały pokazane bezdomnym. Spotkały się z niezwykłym entuzjazmem i zainteresowaniem. Instant Home- produkt będący schronieniem zapewniającym warunki przetrwania osobie tymczasowo pozbawionej dachu nad głową jest obecnie pod okiem animatorów testowany w schronisku. Mieszkańcy z niecierpliwością czekają na rozpoczęcie budowy na terenie ośrodka pierwszego papierowego domu treningowego i możliwość zamieszkania w nim. Meble po wystawie trafią prosto do przestrzeni schroniska, a architekci tworzą wyposażenie mieszkania własnościowego, do którego niebawem przeprowadzi się jeden z mieszkańców schroniska.
Bez(do)mnie jest dowodem na to, jak fuzja środowisk, połączenie antropologicznych badań i pracy warsztatowej przyczynia się do podwyższenia poziomu życia i poprawy wizerunku osób bezdomnych. Jest zwieńczeniem pierwszego etapu prac, a jednocześnie preludium ich kontynuacji.
Nowe rozwiązania terapeutyczne, atrakcyjne formy konsultacji społecznych, działania artystyczno-naukowe wspierające grupy wykluczone, są dla antropologów zachętą do dalszych działań, w które na pewno włączą się architekci.
Add a Comment